Het is lente bij domaine la Taupe

Het is lente bij domaine la Taupe

Het is lente bij domaine la Taupe. Samen zaten we in de auto ‘hoe zou het hier zijn in de winter’? “saai en stil zei Bert”. Dat hadden we wel bedacht een jaar geleden, in 2017, toen we onze emigratie  voorbereidden en verbeeldden. Maar de realiteit was niet te vergelijken met onze gedachten. Het is hier verschrikkelijk saai, stil en eenzaam. Veel modder, regen, sneeuw en grijze luchten. Helemaal niets.

snoeien is een taak in de winter, we leren de kou te trotseren
Winter in de wijngaard

Gelukkig, Hollandse vrienden en familie kwamen langs. Hielpen een handje, lieten zich zelfs niet tegenhouden om te snoeien in de sneeuw. En we vierden oud en nieuw in ons huisje aan de rivier, met dierbare vrienden. Alle kinderen waren blij met het vuurwerk dat we uit Nederland meenamen. Zo geestig, je kan hier overal in Frankrijk vuurwerk kopen, het gehele jaar door. Behalve de dagen voor en na oud en nieuw! Wat een land, en dat voeren de medewerkers van de supermarkt ook nog eens braaf door.  om middernacht geen knal te horen! Behalve van een paar verloren Nederlanders met last van heimwee….

Zo dat weten we dus nu……de winter is hier hard op het platteland.

We bezochten de eerste wijnbeurzen.

In Parijs la Goulayance , Montpellier, Angers,  en Nantes . Legden daar nieuwe contacten en zetten de exportrelaties van Bruno voort. Het is spannend, alles verloopt goed. We zijn welkom, mensen zijn nieuwsgierig naar de wijn en benieuwd hoe we het doen; natuurwijn maken.

We leren het wijnvak in de praktijk

Bert gaat iedere ochtend vroeg naar de wijngaarden. De pijn in zijn rug nam snel af, en pijn in zijn handen van het snoeien heeft hij niet. Het schijnt een veel voorkomende klacht te zijn. Reden waarom veel boeren elektrisch knippen. 100.000 keer knippen levert je inderdaad wel een ‘kniphand’ op, kan ik me zo voorstellen. Gewapend tegen de kou met thermo ondergoed, muts en handschoenen werkt Bert gestaag door.

De bureaucratie als spel

Balend als hij geen lange dagen kan maken, omdat hij weer eens naar een instantie moet om te luisteren naar de bureaucratie die gepaard gaat bij het oprichten van een wijnbedrijf in Frankrijk. ookal zijn we nu getrouwd, als “vrouw van” en mede-eigenaar kan je nog steeds niet alles doen, zonder je man. De man is hier duidelijk nog “de baas”. Bert zit braaf en luistert naar pennenlikkers, om weer snel naar zijn wijngaarden te gaan en mij deze bureaucratische reis toe te vertrouwen. Ik geniet er wel van, op een vreemde manier. Ik zie het als een soort computerspel. Iedere keer een nieuw probleem, iedere keer bereik ik een nieuw ‘level’. Winnen zal ik wel nooit, maar het is uitdagend om te slagen in iets dat je gisteren nog niet wist dat het bestond.

We leren echt in de praktijk.

Bruno komt dagelijks langs. Laat zien hoe je snoeit. Corrigeert, geef aanwijzingen, complimenteert. We gaan langs bij de wijnboeren in de buurt, kijken urenlang mee hoe zij snoeien. Methode Guyot of Gobelet, met 6 of 9 ogen. Scheve knip of rechte knip. We leren als nooit tevoren. Moe zijn we ‘s avonds. Als we doorgaan met achter de laptop kruipen om eerste bestellingen van onze wijn te ontvangen, en ons wijnbedrijf in Nederland in goede banen te leiden.

We leren ook door onze medewerkers. Pille nemen we als eerste aan. Een vrouw uit Estonia. Ze snoeit mee en staat iedere ochtend vroeg in de wijngaard. In weer en wind. Ze geeft ons boeken over snoeimethoden, nog meer te doen ‘s avonds in bed. Nicole vertaalt. Taaie kost. Leren in de praktijk is meer ons ding.

Bert bottelt de voorraad Surin 2015 en Cot 2015

We bottelen onze eerste wijnen.

Met grote slangen hevelen we de wijnen Surin 2015 uit de houten vaten over naar een groot vat. Daar laten we het 3 weken in zitten, zodat de wijn weer tot rust komt. Nu kopen we 6000 flessen, 2000 kurken en paddox bij de Vitivini en beginnen we met bottelen. ‘s Ochtends vroeg op 9 april. Het is een ‘ fruit’ dag volgens de maankalender, zolang het koel blijft, onder de 15 graden celsius, prima dag dus om te bottelen. Na een dag vullen, één voor één zien we dat de bouchoneuse toe is aan vervanging. Veel kurken gaan stuk, herhaalwerk tot gevolg. We schelden.  Toe aan vervanging. De eerste 1000 flessen Surin 2015 en Cot 2015 zitten op fles. We zetten de flessen in grote kratten in onze cave. We zijn trots.

Inmiddels hebben we een ontwerp voor het etiket. Het was een hele zoektocht deze winter naar een goede naam. Rien ne va plus, waar we zelf veel van vonden. Liep toch niet voor iedereen zo lekker. Het heeft uitleg nodig, en dan nog halen we de negatieve associatie die mensen hierbij hebben niet weg. ook niet met een goed glas wijn!

We hebben een voorlopig etiket voor de wijnbeurzen

Domaine la Taupe is geboren

De wintermaanden waren goed voor lang wikken en wegen, opzoek naar onze naam. Domaine la Taupe. 

Een taupe is een mol. En zo heten wij. Voor intimi vaak ‘de molletjes’. Het klopt. Het is een dier dat merendeels het werk onder de grond doet, en met een zeer fijne neus. De terroir bepaalt immers de kwaliteit van de wijn. En een fijne neus. Tja, dat laat zich raden, voor de wijnliefhebbers.

Een mol, een liefdevol natuurwezen.

We laten de wintermaanden achter ons en verwelkomen de lente. De lange dagen, de vogels die fluiten, het  gras groeit. En de wijngaard die ‘ontploft’. De afgelopen week (mid april) zagen we de knoppen uitkomen, dat gaat echt hard. Woh indrukwekkend. In 3 dagen, 2 centimeter. Als het niet meer is.

Wij zijn klaar met de snoei en binden nu alle wijnstokken op. Nieuwe mensen zijn aan het werk voor ons, om dit laatste stukje werk te klaren voordat de lente echt losbarst.

Deze week hadden we een goede week, we hebben een prachtig huis gevonden in Pouille. Met uitzicht, in de verte, op onze wijngaarden. Het voelt goed. Hier zullen we aarden met z’n vijfen. Langzaam leren van onze gemeenschap en integreren in het franse land van de wijn.

Ca bouche! de knoppen zitten er aan

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *